We kennen het allemaal: het is een koude, druilerige zaterdagmiddag. De regen tikt tegen de ramen, de wind waait door de straten, en er is maar één ding dat de sfeer in huis direct kan redden. De geur van versgebakken appeltaart met kaneel die langzaam uit de oven ontsnapt. Het is de ultieme vorm van Hollandse gezelligheid.
Maar laten we eerlijk zijn… hoe vaak we het ook proberen, of hoeveel moderne recepten we ook van het internet plukken, de appeltaart smaakt zelden precíés zoals die van onze oma’s vroeger. Die dikke, brosse rand, de zachte maar niet te natte vulling, en die diepe, rijke smaak die je meteen terugbrengt naar je kindertijd. Hoe deden ze dat toch?
Vorige maand liep ik toevallig over een kleine, sfeervolle rommelmarkt. Weggestopt in een doos met oude kookspullen, viel mijn oog op een donkerbruin, leren boekje. Het rook naar oud papier en vanille. Toen ik het opensloeg, bleek het een handgeschreven familiedagboek vol recepten te zijn. Op de eerste pagina stond een jaartal: 14 oktober 1953.
Ik bladerde voorzichtig door de vergeelde pagina’s tot ik bij het recept kwam dat duidelijk het meest gebruikt was. De bladzijde zat vol kleine botervlekjes en gedroogde deegresten. Bovenaan stond geschreven: “Moeders Appeltaart”. Maar wat mijn aandacht echt trok, was een waarschuwing die in de kantlijn was geschreven met sierlijke, ouderwetse letters: “Vergeet het goud niet!”
Wat was dit mysterieuze ‘goud’?
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Na het recept drie keer te hebben gelezen, ontdekte ik dat het geheim van oma niet alleen in de appels zat (natuurlijk gebruikte ze uitsluitend stevige Goudreinetten), en ook niet in de hoeveelheid suiker. Het échte geheim, ‘het goud’, bestond uit twee onverwachte stappen die we vandaag de dag bijna allemaal vergeten zijn.
Ten eerste: de rozijnen. Tegenwoordig wellen we rozijnen snel in een bakje warm water. Fout! De oma uit 1953 welde haar rozijnen in een sterke, warme kop Earl Grey thee, met een klein scheutje donkere rum. Dit zorgt ervoor dat de rozijnen opzwellen als kleine smaakbommetjes die de appelvulling een warme, complexe diepte geven.
Het Verloren Geheim van de Ouderwetse Hollandse Appeltaart (Uit 1953!)
