Even leek alles perfect te kloppen.

Toen kwam de taart.

Ik had me dit moment al weken voorgesteld: dat we het samen zouden snijden, samen zouden lachen en elkaar voorzichtig wat zouden voeren.

In plaats daarvan keek Ed me ondeugend aan.

‘Klaar?’ vroeg hij.

‘Klaar,’ glimlachte ik.

We sneden de taart aan… en plotseling greep hij me bij mijn achterhoofd en duwde mijn gezicht er recht in.

De aanwezigen hielden hun adem in.

Mijn gezicht, mijn haar en mijn jurk waren helemaal bedekt met glazuur. Mijn make-up was in één klap verpest. Ik kon niets meer zien.

Ik stond daar, als aan de grond genageld.

Vernederd.

Dit had óns moment moeten zijn.

En hij maakte er een grap van.

Erger nog, hij lachte.

Toen zag ik Ryan bewegen.

Hij stond op, zijn gezicht vertrokken van woede.

Voordat iemand kon reageren, liep hij dwars door de kamer, greep Ed vast en duwde zijn gezicht hard in de taart.

Maar daar bleef het niet bij.

Hij duwde hem dieper, waardoor zijn gezicht, zijn haar en zijn dure pak bedekt raakten met glazuur.

Het werd stil in de kamer.

‘Dit is niet grappig,’ zei Ryan vastberaden. ‘Je hebt je vrouw zojuist voor ieders ogen vernederd.’

Ed had moeite om overeind te blijven, helemaal onder de taart.

Ryan keek hem koud aan.
‘Hoe voelt dat? Want dat is precies wat je haar net hebt aangedaan.’