Mijn klasgenoten maakten jarenlang grapjes over mijn moedervlek, en in mijn laatste jaar op de middelbare school had ik me er al bij neergelegd dat geen enkele jongen me ooit mee naar het schoolbal zou vragen. Toen greep de populairste jongen van de school mijn hand en veranderde alles. Maar toen politieagenten de gymzaal binnenkwamen op zoek naar hem, stortte mijn hele wereld in.
De gangen van mijn middelbare school leken altijd langer en breder te worden als ik erdoorheen moest lopen.
Ik hield mijn blik naar de grond gericht, mijn donkere haar naar de linkerkant van mijn gezicht gekamd om de moedervlek te verbergen die zich over mijn wang uitstrekte als een kaart van een plek die niemand wilde zien.
Op mijn zeventiende was ik er erg goed in geworden om te verdwijnen.
Ik ging naar huis, naar het kleine appartement dat mijn moeder en ik deelden. Mijn moeder had twee banen en de meeste avonden hoorde ik de voordeur pas lang na middernacht openklikken.
Die dinsdag was ze die avond wél thuis voor het avondeten, iets wat bijna nooit was gebeurd. Ze zette een bord spaghetti voor me neer en liet zich met een vermoeide zucht in de stoel zakken.
“Hannah, lieverd, je hebt nauwelijks gegeten.”
“Ik heb geen honger, mam.”
Ze keek me aan met die stille aandacht die alleen moeders hebben. “Is het weer school?”
Ik haalde mijn schouders op. “Ze hebben vandaag de posters voor het schoolbal opgehangen. Brittany deelde de kaartjes uit alsof ze de eigenaar was.”
De lippen van mijn moeder persten zich samen. Ze kende Brittanys naam. Brittany had me jarenlang gepest en was er op de een of andere manier altijd mee weggekomen. Ik vermoedde dat het iets te maken had met het feit dat ze het cheerleadingteam naar een staatskampioenschap had geleid.
Ik schoof een noedel over mijn bord. “Mam, ik wil niet naar het schoolbal. Echt niet.”
Ze reikte over de tafel en kneep in mijn hand. ‘Hannah, luister eens. Je hebt maar één eindexamenbal. Slechts één. Zorg dat je één mooie herinnering hebt voordat je afstudeert. Alsjeblieft.’
‘Een mooie herinnering,’ herhaalde ik zachtjes. ‘Mam, de enige herinnering die ik zou hebben, is dat ik het meisje in de hoek was.’
‘Ga dan eens een keer midden in de kamer staan,’ zei ze zachtjes. ‘Gewoon één keer.’
Ik gaf geen antwoord. Ik bleef maar naar mijn bord staren.
De volgende ochtend stond mijn beste vriendin, Megan, me op te wachten bij de bushalte met haar rugzak over haar schouder. Zij was de enige op die school die echt om me gaf.
‘Je ziet eruit alsof je niet geslapen hebt,’ zei ze.
“Mijn moeder dringt er bij me op aan om naar het schoolbal te gaan.”
“Natuurlijk doet ze dat. Moeders doen dat altijd.”
Ik moest bijna lachen.
Toen we op school aankwamen, liep ik meteen naar mijn kluisje. Ik draaide het slot om, opende de deur en pakte mijn geschiedenisboek eruit. Daarna sloot ik het.
En daar was hij.
Caleb stond naast mijn kluisje, zijn handen in zijn zakken, zijn gebruikelijke, ontspannen glimlach verzacht tot iets nerveus. Het voetbaljack, de donkere ogen, het onmogelijke beeld van hem die pal naast me stond.
Ik verstijfde. De populairste jongen van de school kwam normaal gesproken niet langs mijn kluisje.
‘Hé Hannah,’ zei hij. ‘Ik wilde je iets vragen.’
‘Ja?’ Ik wachtte, mijn hart maakte rare bewegingen in mijn borst.
‘Wil je met me naar het schoolbal?’
Ik staarde Caleb aan, ervan overtuigd dat ik hem verkeerd had verstaan. Het lawaai op de gang vervaagde tot een dof geluid achter mijn oren.
‘Wil je dat ik met je naar het schoolbal ga?’
Hij glimlachte en leunde met zijn schouder tegen de kluisjes alsof dit de normaalste zaak van de wereld was.
“Ja, dat doe ik.”
‘Waarom?’ Het woord klonk harder dan ik bedoelde. Mijn vingers klemden zich vast om mijn notitieboekje.
“Omdat je altijd al aardig leek, Hannah. En ik heb gemerkt hoe mensen je behandelen. Dat is niet goed.”
Ik speurde zijn gezicht af op zoek naar een grap. Ik kon er geen vinden, tenminste niet eentje die ik kon ontdekken.
‘Oké,’ fluisterde ik. ‘Oké, ja.’
Tijdens de lunch liet Megan bijna haar boterham vallen toen ik het haar vertelde.
‘Hannah. Mensen zoals Caleb nemen niet zomaar zulke beslissingen,’ zei ze, terwijl ze haar stem verlaagde. ‘Alsjeblieft. Wees voorzichtig. Er klopt iets niet aan dit alles…’
Ik schoof mijn dienblad weg, plotseling kon ik niet meer eten.
Een deel van mij wist dat ze wel eens gelijk zou kunnen hebben. Een groter deel van mij wilde wanhopig graag dat ze ongelijk had.
Die middag ging ik naar de badkamer op de tweede verdieping om mijn gezicht te besprenkelen. Brittany kwam achter me aan, haar parfum was al aanwezig voordat zij er was.
“Dus. Het schoolbal met Caleb.”
Ik gaf geen antwoord. Mijn ogen bleven op de gootsteen gericht.
‘Geniet van je ene nacht, schatje,’ zei ze met een stem vol zoetheid. ‘Maak er iets bijzonders van.’
Ze glimlachte me toe via de spiegel en liep toen weg.
Mijn moeder kwam die avond thuis en rook naar het restaurant waar ze haar avonddienst had gedraaid. Ik heb haar alles verteld.
Ze ging op de rand van mijn bed zitten, pakte mijn hand en keek me lange tijd aan.
“Je verdient een prachtige nacht, schatje.”
‘Wat als het een grapje is, mama?’
“Dan weten we wie hij is. Maar jij weet nog steeds wie je bent.”
Daarna haalde ze een oude jurk uit de achterkant van haar kast en bleef ze twee nachten op om die met de hand te vermaken onder de keukenlamp.
Toen Caleb me kwam ophalen op de avond van het schoolbal, hield hij een corsage omhoog. Zijn handen trilden een beetje. Dat viel me op.
“Je ziet er prachtig uit, Hannah.”
“Bedankt.”
